alles klopte aan mijn reis naar japan

alles klopte aan mijn reis naar japan

“Ik heb vandaag voor het eerst het hartje horen kloppen!” Het is donderdagochtend, ik zit met mijn vriendje Daniël (die mij heel lief kwam uitzwaaien) in de trein op weg naar Schiphol en luister naar het telefoongesprek van een medepassagier. Een blond meisje in de stoel voor ons verteld enthousiast over de eerste echo die ze die ochtend van haar baby had laten maken.

Ondertussen hoor ik een echo van mijn eigen hart in mijn borstkas. Ooit is het bij mij ook allemaal zo begonnen: Een eerste hartklopping. En nu, twintig jaar later, klopte mijn hart bij mij aan, om mij te vertellen dat ik met een reden in die trein zat: Ik was onderweg naar Japan.

Ik zou rond drie uur ‘s middags in mijn eentje vanaf Amsterdam vertrekken maar het toestel stond met alle passagiers er al in zeker nog een uur aan de grond genageld: ‘vertraging’. Het Engelse stel naast mij hadden dat hele uur hun ogen dicht gehad en keken verbaast uit het raam toen ze geen wolken maar asfalt zagen. “What’s happening?” vroegen ze. “Oh we’re already in Japan, you’ve been sleeping the whole flight”, zei ik voor de grap. De twaalf uren die volgenden hebben we geen woord meer uitgewisseld.

Aan schaapjes tellen trouwens geen gebrek die nacht, want het stel heeft een marathon aan schapen documentaires gekeken in het vliegtuig. Wat ik er deels van mee heb gekregen was het brede blikveld (bijna 360 graden!!!) van een schaap. De rest van de vakantie heb ik geprobeerd als zo’n wit wollig beest naar Japan te kijken. Zoveel mogelijk details in mij opnemen en een fotoserie te schapen waarmee ik jullie meeneem naar de andere kant van de wereld.

Het eerste wat ik zei toen ik Liewe voor het eerst weer zag na bijna een half jaar was “Oké, voordat ik je een knuffel geef wil ik eerst ergens deo kopen”. De vliegreis was bijna net zo stressvol geweest als mijn eerste busritje van Krommenie naar Zaandam op tienjarige leeftijd. Een klein blond meisje in een grote wereld. Maar wat ik van dat busritje heb geleerd destijds is dat er altijd mensen zijn die aan het einde van zo’n reis klaar staan om je een knuffel te geven. En zo, ondanks mijn vieze shirt, mijn warrige haar en gare hoofd gaf Liewe mij een knuffel.

Van traditionele tempels tot hoge, moderne flatgebouwen. Tokyo voelde als één grote speeltuin waarin mijn ogen zich geen enkel moment verveeld hebben. Bovenstaande foto’s zijn in TeamLabBordeless gemaakt, een museum die bestaat uit allemaal kamers met verschillende installaties waarin licht, vorm en kleur een belangrijke rol spelen.

Ik heb het voor elkaar gekregen om acht artikels (!!!!!) te vullen met Japan foto’s van de tien dagen dat ik er ben geweest. De herinneringen aan deze reis zijn mij zo dierbaar dat ik ze niet alleen in mijn hart graag bij mij draag maar ook op dit stukje internet.

Zouden jullie eens naar Japan willen?
Liefs Myrthe

4 reacties

Thanks for leaving a comment! You made my day!

Copyright © 2015 - 2019 Myrthe Schuijt

Scroll Up