neepan of japan?

neepan of japan?

Er was eens een jongen, hij heette “Pan”. Wanneer hij aan mij vroeg of ik weer naar Nederland wilde, zei ik stellig “Nee pan”, waarop Pan glimlachte. “Dus je wilt hier blijven?” “Ja pan!!!!”
Ja Pan! JAPAN! “Zullen we dan de bergen maar eens gaan bekijken?” vroeg Pan. “Ja pan!”  “Zullen we daarvoor een schattig treintje naar boven nemen?” “Ja pan!”

Bovenstaande verhaaltje is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Echter heette die jongen in real life Liewe en in deze blogpost wil ik graag ons berg avontuur met jullie delen.

Fun fact: Bovenstaande twee foto’s zijn vijf minuten na elkaar genomen. De conducteurs naast de metro en het meisje in diezelfde metro. Als je goed kijkt staan de rechter conducteur en het meisje precies hetzelfde. De tas schuin naar achter, rechtervoet een klein beetje van de grond, hoofd in dezelfde hoek.

Ik zou bijna denken dat dit een pose is die metro reizigers van nature aannemen volgens een Japanse traditie ofzo, want hallo toeval bestaat niet!

Liewe en ik wilde heel graag de Tamadare Jinja Shrine in Hakone zien (zie foto’s hieronder). Dus eenmaal aangekomen bij ons hostel na een lange treinreis gingen we op zoek.
In het mistige en regenachtige gebied probeerde we onze weg te vinden via de saaie en ook niet echt verkeersveilige autoweg. Na een aantal uur bleek het dat we al die tijd naar de verkeerde kant aan het lopen waren. We zuchtten, daar stonden we dan op die asfaltweg…

“We kunnen ook gaan liften” zei ik voor de grap waarbij ik mijn duim opstak. Binnen letterlijk tien seconden stopte er een auto. “Myrthe, hij gaat de andere kant op, we moeten aan de andere kant gaan staan liften”. Maar deze man wilde ons perse alsnog naar de locatie brengen, ook al was het voor hem een half uur weer terug de bergen in rijden. Oh wat hou ik van spontane avonturen.

Dus zo bereikte we alsnog ons doel en kreeg ik mijn stereotype plaatje onder de rode poort. Maaaaaaaaar…. toen moesten we ook nog terug. “Laten we weer gaan liften”, en hoppa, we troffen iemand die ons helemaal naar ons hostel wilde brengen. Zo lief!

Die avond maakten we onze eigen noodles in het hostel en bedachten we wat we de dag erna wilde gaan doen. Ik had online gezien dat er een open lucht museum in de buurt was en we besloten de gok te wagen. Dus toen we de volgende dag onze ticket kochten in the middle of nowhere hadden we nog steeds geen idee wat ons te wachten stond. Vanbuiten gaf het museum niks bloot maar nadat we de lange tunnel doorgelopen waren leek het alsof we in een goddelijk rijk waren beland. De bergen verdwenen half in de mist en er stonden gigantische beelden. Op de knalgroene grasvelden. Enorme aanrader, mocht je naar Japan willen gaan!


En tot slot nog een foto van mij en Pan Liewe. 

Vandaag kwam ik heeeeeel toevallig Liewe tegen op het Spui in Amsterdam. Zo zit je samen in een auto van een wildvreemde aan de andere kant van de wereld en zo kom je elkaar tegen in je eigen stad met een fiets aan je hand. “Wil je een lift achterop?” vroeg ik. “Het maakt niet uit als ik dan een half uur terug moet fietsen.” ; )

Hebben jullie ooit gelift?
Liefs Myrthe

4 reacties

Thanks for leaving a comment! You made my day!

Copyright © 2015 - 2019 Myrthe Schuijt

Scroll Up